Asia ma świadomość swojej wyjątkowości. I słusznie. Nie ma to nic wspólnego z narcyzmem. Jest wynikiem niesłabnącej potrzeby odciskania indywidualnego rytu we wszystkim, czego w życiu doświadcza. Jej metoda polega na ciągłym zadawaniu pytań. Pytań niebagatelnych. Pytań o sens ludzkiej egzystencji. Z problemem tym nie uporali się najwięksi filozofowie, ale to jej nie onieśmiela. Jej zuchwała natura nie pozwala skorzystać z przetartych dróg. Potrzeba nieszablonowego obcowania ze światem, jest jej chlebem powszednim. Ciesze się, że zgromadzone wrażenia i doświadczenia postanowiła wyrazić poprzez twórcze działania, czego owocem jest powstała płyta. Asiu, trzymam kciuki za jej powodzenie!